FCI-groep 3: terriërs

Wat deze groep typeert

Een terriër moest in zijn eentje beslissen, ondergronds, buiten het zicht van zijn baas. Die zelfstandigheid is geen bijzaak: ze is precies waarop geselecteerd werd. Je herkent haar in de score rustig aan doen mogelijk, waar de Jack Russell Terriër, de Parson Russell Terriër, de Foxterrier en de Airedale Terrier op één pootje staan. Geen enkel ras in deze groep komt boven drie uit.

In de bewegingskolom staat bij de Jack Russell Terriër veel, bij de Parson Russell Terriër ruim en intensief, bij de Airedale Terrier veel en bij de Welsh Terrier een tot twee uur. Kleiner betekent hier dus niet minder. De Yorkshire Terrier is met maximaal 3,2 kg het lichtste ras van de groep en staat op kort en dagelijks, maar dat is eerder de uitzondering dan de regel.

Op trainbaarheid staan de Jack Russell Terriër, de Parson Russell Terriër, de Border Terrier, de Staffordshire Bull Terrier en de Welsh Terrier op vier pootjes en de Bull Terrier op twee. Die scores zijn inschattingen van de redactie op basis van de rasdossiers. Ze zeggen iets over hoe vlot een ras meewerkt, niet over hoe sterk de drang is om achter iets aan te gaan dat wegloopt.

De rassen uit deze groep in de atlas

Zeven van de 10 terriërs vallen in de categorie klein en blijven tot ongeveer 40 cm: de Jack Russell Terriër (25 tot 30 cm), de Yorkshire Terrier (ongeveer 20 tot 25 cm), de Cairn Terrier (28 tot 31 cm), de Border Terrier (ongeveer 33 tot 40 cm), de Parson Russell Terriër (ongeveer 33 tot 36 cm), de Welsh Terrier (tot 39 cm) en de Foxterrier (tot ongeveer 40 cm).

Daarboven staan de Staffordshire Bull Terrier met 35,5 tot 40,5 cm en 12,7 tot 17 kg en de Bull Terrier met 51 tot 56 cm en 25 tot 36 kg, allebei middelgroot in onze indeling. De Airedale Terrier is met 58 tot 61 cm en 19 tot 25 kg het enige ras uit deze groep dat in de atlas als groot geldt. Wie liever in het kleine segment kijkt, vindt de meeste van deze rassen terug bij de kleine hondenrassen.

De vachten zijn opvallend consistent. Ruw, dubbel, draadachtig, strippen of trimmen: het staat bij de Border Terrier, de Cairn Terrier, de Welsh Terrier, de Airedale Terrier en de Parson Russell Terriër in het dossier. Een ruwe terriërvacht wordt met de hand geplukt of getrimd in plaats van geschoren, en dat is periodiek werk. Kort en glad zie je bij de Bull Terrier en de Staffordshire Bull Terrier, die op onderhoudsarme vacht allebei vijf pootjes krijgen.

Herkomst en oorspronkelijke taak

Deze groep is geografisch de smalste van de atlas: alle 10 rassen staan met Groot-Brittannië, Engeland of Wales als herkomst genoteerd. De terriër is een Brits antwoord op een Brits probleem, namelijk ratten en ander ongedierte op boerderijen, in stallen en rond woningen. Het werk moest onder de grond gebeuren of in nauwe gangen, en dus werd er geselecteerd op een compacte bouw, moed en volhouden.

De namen verwijzen vaak rechtstreeks naar een streek: de Welsh Terrier en de Airedale Terrier, de Cairn Terrier en de Border Terrier. In de atlas zie je hoe verschillend die lokale lijnen uitpakten. De Airedale Terrier werd fors, de Yorkshire Terrier bleef onder de 3,2 kg, en de Bull Terrier kreeg een heel eigen bouw met 25 tot 36 kg.

Wat overbleef is de werkhouding zonder het werk. Een terriër die in een rijhuis woont, gaat nog altijd op zoek naar iets om achteraan te gaan. Snuffelwerk, graafbakken en zoekspellen sluiten daar beter op aan dan nog een rondje wandelen.

Past een ras uit deze groep bij jou?

Op geschikt voor beginners staan de Border Terrier en de Cairn Terrier het hoogst met vier pootjes, gevolgd door de Staffordshire Bull Terrier en de Welsh Terrier met drie. De Jack Russell Terriër, de Parson Russell Terriër, de Bull Terrier, de Foxterrier en de Airedale Terrier komen op twee uit. Dat betekent niet dat ze onhoudbaar zijn, wel dat ze eerder ervaring vragen dan een rustige gezinshond uit een andere groep.

Voor wonen zonder tuin is de spreiding groot. De Yorkshire Terrier krijgt vijf pootjes voor geschikt voor een appartement, de Border Terrier, de Staffordshire Bull Terrier en de Cairn Terrier vier, terwijl de Jack Russell Terriër, de Parson Russell Terriër en de Airedale Terrier op twee staan. Een klein formaat compenseert een hoge bewegingsbehoefte niet.

Er is nog iets wat de scores niet vertellen: een terriër die iets ziet bewegen, hoort je oproep vaak wel maar weegt hem af. Een lange lijn op onbekend terrein en een vaste, omheinde plek om vrij te lopen zijn hier geen luxe. Alleen thuis blijven is bovendien voor geen enkel ras uit deze groep een sterk punt: de hoogste score is drie pootjes, bij de Cairn Terrier.

Veelgestelde vragen over fci-groep 3: terriërs